Café Bar Avenida da Ponte 315 A Illa de Arousa

avenida da ponte 315, arousa

Na Avenida da Ponte 315 hai un bar de sempre. Un pouco de tapado, asoma xa como un referente na Illa. Racións, tapas, bocadillos e peixes a prezos moi apetecibles.

IMG_20211009_162407703.MP

Pouco que comentar.
Café-Bar Avenida da Ponte 315.
O nome lévanos directamente ao local, e o local non é máis que un bar de toda a vida.
Daqueles que adoitaban facer os envoltorios do azucre personalizados.
Era un costume fermoso. Non sei como, nin cando, nin porqué, (nin por culpa de quen) se perdeu.
Meu pai, durante toda a súa vida, dedicouse a coleccionalos, primeiro as envolturas dos terróns e logo aquela modernidade dos saquiños. Todo un mundo de creatividade e deseño. Toda unha arte a de usar o azucre sen esnaquizar para manter o envoltorio impoluto. El non saíu de España, Portugal e Francia, pero tiña alumnos que lle traían exemplares de todo o mundo. El, con meco, despregábaos, púñalles un punto de goma arábiga, e pegábaos en cartolinas de cores cortadas a tamaño folio. As cores diferenciaban temáticas e os álbums procedencias. Había azucreiras que, personalizadas ou non, facían coleccións completas (de traxes rexionais, de coches, de bandeiras, de monumentos, de peixes…); neste caso, e dentro de cada referente xeográfico, a clasificación era por temas.
Cando meu pai faleceu, enviámoslle toda a colección a unha amiga catalana; tiveron unha longa e amable relación de cartas e intercambios e en vinte anos non chegaron a coñecérense en persoa.

IMG_20211009_163012871.MP

Sen publicidade, reservado –case– ás xentes locais, cada día que pasa o café-Bar Avenida da Ponte gaña máis adeptos entre as xentes de fóra.
Este sábado, por exemplo, tiñan todo ocupado; o comedor interior –algo escuro, mesas de formica e serraduras polo chan– e a agradable terraza exterior. Desde esta, vimos pasar todo un desfile de pobres inxenuos que pretendían mesa sen ter reservado, ás veces, dous ou tres días antes.

O éxito vén dun trato coma se foses da familia, dunha boa man para a cociña, en base a produtos de luxo, e de prezos que poden chegar a dar un pouco de vergoña en quen ten que pagalos.

A carta non ten segredos. Unha boa oferta de petiscos en forma de racións; os indispensables peixes, e un par de exemplos de carne (Costela de tenreira 14€, e filete de croca 12€). Ademais, ‘Pratos con patacas’ (luras, 7€, xamón asado 6.5€, pincho moruno ou ovos fritidos), e unha boa colección de bocatas (polbo 6€, lombo 3.20€, bacon 3.20€ ou o clásico bocata de xamón asado, 3.5€), con capítulo propio para as hamburguesas (simpe 2.20€, completa –con queixo, xamón e vexetais, 2.70€–, e especial –queixo, xamón, bacon, ovo e vexetais, 3.20€–.

Petiscos e racións: as ameixas con prezo segundo o mercado; zamburiñas 15€, polbo con patacas 14€, xamón asado (5/10€), pementos (5/8€), etc.

Un dos pratos fortes son os peixes que, ao seren de mercado, teñen un prezo e dispoñibilidade que depende do día; neste grupo están os corbelos, os chinchos, as doncelas, fanecas, sardiñas, linguados, salmonetes, etc. Na outra banda están o peixe sapo (en caldeirada ou na prancha, 14€), o bacallau (10€), as luras (16€) ou os chopos (12€).

IMG_20211009_144710519.MP   IMG_20211009_145741749.MP
IMG_20211009_152051612.MP   IMG_20211009_154113124.MP

Somos catro e pedimos dúas de empanada de zamburiñas (millo), mexillóns, luras e polbo; dúas botellas dun viño caseiro da zona de Ourense pero sen DO (aceptable en termos xerais e bo se valoramos o prezo); dous flanes de café e dous de queixo e cafés. A comida resultou suficiente. A racións son amplas e renden ben.
O nivel medio da cociña é moi bo, sen altibaixos, sen sorpresas, ningún do pratos resulta excepcional (non é o polbo do Saratoga ou as luriñas da Meca), pero todos sen excepción resultan deliciosos, con dificultades para pronunciarme por algún deles; a empanada cunha masa de millo excepcionalmente fina e ben traballada; o polbo no punto exacto de cocción; as luras –pasadas por fariña e ovo, quizá é o que boto en falta, que non estean rebozadas só en fariña, cuestión de gusto– saben a mar e están moi ben fritidas e nada graxentas; os mexillóns, de primeira, grandes e fermosos, abertos sen máis ao vapor, son deses que conseguen que estea empezando a afeccionarme a eles; con unha pinga de limón, unha nada máis, empezo a recoñecelos como bocado de deuses.

O persoal moi accesible, simpático e dilixente, colabora ao éxito absoluto.

IMG_20211009_155930099.MP   IMG_20211009_155940982.MP

Pagamos 14€ por cabeza. Si, un prezo de risa para unha comida tan, tan rica.
Pareceume tan barato que ao chegar a casa analicei a conta con calma e decateime de que non cobraran as catro sobremesas. Así que alá me fun, a reclamar. Benito quedou desconcertado e con cara de bos amigos e profusión de agradecementos dixo que as sobremesas corrían da súa conta; resistinme un pouco alegando que na situación contraria tamén iría a reclamar e que eu non perdoaría, pero non fun quen de descabalgalo da moto.
Así, realmente, a comida saíu por 14€; no caso de contar a sobremesa, cada unha a 3€, o prezo tería ascendido a 17€ por cabeza, que segue a ser barato en proporción á calidade e cantidade do que comemos.

Agora que abrimos a porta, volveremos, seguro.

Café Bar Avenida da Ponte 315
Avda da Ponte 315
36626, A Illa de Arousa (Pontevedra)
986 52 72 74
GPS: 42.557768N,  8.864712O
Cociña: tradicional, racións, peixe, bocadillos
Prezo: 10-20€

Taberna Meloxeira O Grove

o grove, capital da gastronomía galega?

A aposta de Álvaro Fuentes en Porto Meloxo (en O Grove, capital da gastronomía galega?) suma referencias e piropos cada día e estase a converter nun indispensable da cociña actual.

Taberna Meloxeira 4

Ademais do boca-orella, a Taberna Meloxeira asomaba o fociño nunha reportaxe de 2019 na que 13 dos grandes cociñeiros galegos elixían os seus locais de preferencia.
O traballo, asinado por Jorge Guitián en Condé Nast Traveler, levaba por título, precisamente, ¿Dónde comen los cocineros gallegos?, y como entradilla adiantaba: ‘Estes son os restaurantes de Galicia que conseguiron conquistar os padais máis exquisitos’.
Os, posiblemente, máis grandes do actual panorama galego, Pepe Solla e Javier Olleros, apostaban nas súas referencias pola Taberna Meloxeira.
Solla, en concreto, apuntaba que ‘se buscamos algo diferente, Taberna Meloxeira, en O Grove, cociña moi rico’.
E Javier Olleros matizaba que se trata de ‘un curruncho privilexiado onde se guisa moi ben, divertido e con ganas sempre de seguir mellorando’.

CondeNastTraveler

Na reportaxe, e como resumo inicial, Guitián escribía: ‘Se algo queda claro é que O Grove (Pontevedra) é unha das localidades que calquera afeccionado á gastronomía ten que subliñar en vermello no seu caderno de imprescindibles’.
E é que o local con máis adhesións entre os propios cociñeiros é D’Berto; a maioría coinciden en que se o produto é a bandeira da cociña galega, D’Berto é o número un; son desta opinión mestres como Solla, Olleros ou Dani López, de O Camiño do inglés.
Cos mesmos votos sitúase Culler de Pau, o único –polo momento– dúas estrelas de Galicia. Pepe Solla vota por el: ‘Se falamos dun perfil máis gastronómico, Javi ten que estar aí’. Miguel González, última incorporación ao estrelado galego, di que a súa elección é ‘pola paixón, polo produto, polo meco e pola dedicación que son capaces de transmitir ao cliente; é un imprescindible’. E Adrián Felípez (Miga) tampouco aforra afagos: ‘Transmite calidade, honestidade, elegancia, emocións a flor de pel’.

Festa do marisco

Xa con dous votos, e ademais de A Curva (no veciño Portonovo), os santiagueses Marcelo e Abastos 2.0, e o cocido de Lalín de A Molinera, estaba a nosa estrela de hoxe: a Taberna Meloxeira.
Cunha única referencia sitúanse O Beiramar (referente no marisco meco), a Brasería Sansíbar (de todo na brasa), e, recomendado por Javi Olleros, O Muiño, una casa de comidas da aldea de San Vicente da que destaca as súas caldeiradas de polbo.

Pero, ademais, e sen saír do termo municipal de O Grove, cómpre salientar nomes como Misturas, O Náutico de O Grove, A Solaina, Arrocería & Sunset, o Sens da Finca Atlántica, Pan de Millo, Aldara, El Rincón, os chiringuitos de praia (Seixeliño, O Chiringuito ou Moisés), en fin, e con maior ou menor sorte, toda a oferta gastronómica de a Illa de A Toxa.

Claro que nun radio dunha ducia de quilómetros está Sanxenxo (con Rotilio ou Sabino, por poñer só dous exemplos), e Cambados (Yayo Daporta, Ribadomar, Posta do sol, Taberna do Trasno, Rosita, A fonte do viño, etc.), Vilagarcía (Loxe Mareiro, Bóveda, Altamira, O fogón da ría, El Acebo…), Meaño (con todos os seus furanchos de Cobas, a Quinta de san Amaro, ou o Lar de Pereiras –considerado, xa, en moitos foros, coma o mellor restaurante sen glute de España–).

Xa para rematar, e sen entrar en Pontevedra capital, onde tamén nos espera a súa estrela no Eirado, podemos considerar que Pepe Solla e Pepe Vieira están case no Salnés.

Hai algún outro municipio galego que en tan pouco espazo ofreza tanta calidade?
Tanto ten situar o epicentro da comarca en O Grove ou Cambados pero O Salnés, e en xeral a área das Rías Baixas, están na punta de lanza da gastronomía galega.

Taberna Meloxeira 3

Pero, lembremos, todo comezaba coa nosa visita á Taberna Meloxeira.

Pequena terraza con vistas ao molle, e moderno comedor interior, moi coqueto e acolledor.
Para aproveitar as últimas boqueadas de setembro optamos polo exterior.

O servizo está nesa mestura perfecta de profesionalidade e proximidade ao cliente que serven para acompañar con máximo goce a experiencia culinaria.

A carta é especial. Comeza cos entrantes: Porro de Adelina con vichyssoise e améndoa tostada (9.5€ para dúas persoas), Berberechos fritos con allo e chile (23.5€), Zamburiñas negras Thai ao wok (18.5€), Polbo á brasa estilo feira e crema de pataca (16.80€), Foie que lagostino! (12.8€), Carabineiro macerado, xema tostada e a súa cabeza á brasa (21€) ou Steak Tartar de solombo de vaca rubia galega (19.80).
Apartado específico para os ceviches: de Carabineiro coa súa cabeza á brasa (18.80€), Tradicional de mero (26€), de Robaliza con mango (25€) ou de San Martiño con allo e xenxibre (25€).
Os peixes. Mero á brasa con crema de pataca (27€), San Martiño á brasa con verduras ao wok (26€) ou a Fideuá de peixe con alioli de mar e tendóns (28.50€).
As carnes. Presa de porco ibérico de landra con arroz seco de setas e medula (25€), Solombo de vaca rubia galega de Bandeira con foie e o seu zume (26€) ou o Magret de parrulo á brasa con nooddles e verduras ao Wok (19.50€)
Dispón, ademais, e previo encargo na reserva, dun menú de degustación.

Taberna Meloxeira 6

A carta de viños está ateigada de referencias que, para un profano coma min, resultan descoñecidas e provocadoras.
Optamos por este A Capitana, 100% espadeiro; un tinto de color viva, olor a froitas non moi marcado e, en boca, fresco e agradable. Se cadra, e para min, un pouco falto de corpo e cun chisco de exceso de agulla que apenas remite unha vez aberto. Ben, pero sen botar os foguetes que merecían os 20 euros que pagamos.

Taberna Meloxeira 7Taberna Meloxeira 8

Do que non hai a mínima queixa é da comida. Ao contrario, sensacións moi, moi satisfactorias.
Para abrir boca, dous aperitivos: unha empanada de polbo e os mexillóns en escabeche caseiros. O comezo non podía ser máis espectacular. Empanada das boas, ribeirá, masa extra-fina e zaragallada zumarenta e sabrosa, co polbo cortado en dadiños moi pequenos. Grazas a bocados coma o de hoxe, cada vez son máis fanático dun bo mexillón en escabeche elaborado na casa.

Taberna Meloxeira 11

De primeiro, para compartir, as Vieiras á brasa con foie gras e froitos vermellos.
Moi ricas. Perfectas en cada un dos seus compoñentes; no conxunto, se cadra, a acidez da marmelada enmascara un pouco a sutileza da vieira; agradoume máis a fusión da vieira co foie que co mollo de froitos vermellos. En todo caso, o bocado é orixinal e está a moita altura.

Taberna Meloxeira 15     Taberna Meloxeira 14

Fóra de carta está este Mollapán, unha reinterpretación do clásico arroz de lumbrigante que nos explican coma un lumbrigante feito na brasa e cortado en anacos, e acompañado de arroz branco; en ambos casos cun caldiño elaborado tomando como base os zumes do propio lumbrigante, mollo de ostras e soia.
Fantástico. Exactamente para o que promete a sona, para empezar a mollar pan e non parar; e, de cando en vez, un bocado dun lumbrigante de primeira co sabor potenciado pola salsa, e outro de arroz, máis seco e nítido o de arriba, e forte, sabrosón, engaiolante, o que vén embebido no mollo.
Un gran prato.

Taberna Meloxeira 17

Da carta de sobremesas disque o clásico da casa é a Torrada quente con xeado de vainilla; ademais está a Nosa tarta de mazá e unha terceira opción que é pola que nos decidimos para compartir: a Paixón polos chocolates.
Un peche de festa sensacional. O conxunción dun riquísimo chocolate coas súas propias texturas animaba a rabuñar o prato ata dar conta da derradeira migalla.

Xunto co café pagamos 52 euros por persoa.
Coincidimos en valoralo coma un prezo xusto que paga a pena asumir de cando en vez. Por todo; pola entorno, pola atención, e, moi especialmente, por unha cociña diferente elaborada con paixón, fundamento e meco.
Creo que en breve volveremos para probar o menú de degustación.

Taberna Meloxeira
Álvaro Fuentes

Porto Meloxo, 100
36980 O Grove (Pontevedra)
886 161 389
GPS: 42.492689N  8.885896O
Facebook
Instagram
Cociña: creativa, mercado
Prezo: 35-55€
Peche: de luns a mércores
Guía Repsol: recomendado
Prato Michelín
Posto 29 da lista de restaurantes galegos de C,LE 2021

Bar Restaurante Tropezón Cambados

actualizando a visita ao tropezón

Visitar o bar restaurante Tropezón, en Ponte-Castrelo, Cambados, é case unha obriga no Salnés. Cunha traxectoria de décadas presume dun bo marisquiño e do mellor peixe, en especial a pescada.

PON-Cambados-Tropezón

Se ben na feitura física segue a ser o Tropezón de sempre, algo mudou despois do coronavirus.
Unha das súas normas de identidade pasou á historia. Aquilo de non reservar mesas, de atopar unha chea de xente á porta, tomando un viño e agardando pacientemente mesa, tamén.

A última referencia neste blog é de hai unha década (Bar restaurante Tropezón).
Daquela escribía comentarios que seguen vixentes: “O bar restaurante Tropezón é un deses locais dos que non podes dicir que paras nel animado polas guías, tampouco porque che atrae a súa feitura externa cando pasas por diante, non porque esperes unha desas refeccións que marcan época… O Tropezón é un bar. Como moitos outros en Galicia, caracterizado pola garantía absoluta; a estes locais acodes sabendo o que vas atopar, nada de luxos, nada de imaxinación, ningunha concesión. Un marisquiño, un peixe, unha sobremesa, un albariño embotellado e etiquetado por eles… O tropezón está xusto na foz do río Umia, nas marismas, no lugar de Ponte Castrelo, así que despois de ben comer e mellor beber, sempre podemos facer a dixestión cunha pequena camiñada seguindo o curso do río ou polas marismas, achegándonos ás vellas tellarías…”.

Daquela a comida consistira nunha ración de lagostinos, unha de ameixas e unha de pescada rebozada; ademais, dous mousses de limón, bebidas e cafés, e todo por 17€ persoa.
Porque ese era o outro elemento diferenciador do Tropezón: o prezo, podías comer ese marisquiño (o que houbese no día) e a fantástica pescada por un prezo moito máis que razoable.

Tropezón 6

Hoxe, as cousas do comer seguen practicamente igual. Comezamos polas ameixas, que están para chuchar o pan no mollo e non parar. Moi ricas.

Tropezón 14 Tropezón 26

Pasamos ao que segue a ser o buque insignia da casa: a pescada; unha á romana e outra a galega. Simplemente espectaculares, pagan por si mesmas a visita. Respecto á preparación, é cuestión de cada quen e as súas preferencias, coa base dun produto de primeira, as dúas elaboracións están exquisitas. Son, ademais, dúas boas racións: dous touros centrais dun bicho de considerable diámetro por ración.

Onde si notamos un cambio é no prezo.
Non tomamos sobremesa, comemos co albariño embotellado para a casa e nesta ocasión pagamos 25€ por cabeza.
O Tropezón segue a ser un local recomendable. Para un marisco (ostras 12€ a ducia, lagostinos 17€, camaróns 17€, navallas 11€…), para a pescada (13€ a dose), ou o peixe do día; na carta pouco máis hai.
O que xa non está tan claro é o prezo; estamos ante uns prezos medios no mercado da zona; xa non é aquel regalo que era en tempos; sen ser un local caro, o que acabas pagando fai que cambalee unha das patas que facía especialmente competitivo ao Tropezón.

Marinas Desembocadura Umia 7

O paseo polo Umia segue a ser unha ledicia.
Alí, nun vello taller de barcos, conseguín esta fermosa fotografía, exemplo perfecto de fotografía que parece pintura, de fotografía que pese a ser obxectiva, adquire un grao máximo de abstracción.


Restaurante Bar Tropezón
Rúa Tabueiros 4
Ponte Castrelo – Sisán
Ribadumia, 36636 (Pontevedra)
986 542 409 / 610 83 11 86
GPS: 42.500111N, 8.803763O
restaurantetropezon.com
Facebook
Cociña: tradicional
Prezo: 25-35€
Peche: luns
(Fan reservas en tres quendas horarias)

Casa Samuel Vilanoviña Meis

modern&rural bar

Ao brunch de Casa Samuel (Vilanoviña, Meis), e por 12 euros, non se lle pode pedir máis. Rico, variado e, sobre todo, moi abundante, está á altura do que promete.

Casa Samuel 29

Casa Samuel está a ser un auténtico fenómeno de masas.
Reconversión do local familiar, aberto en 1946, hoxe foi quen de adaptarse aos tempos e idear unha proposta que se adapta a todos os públicos, a todos os petos e, moi especialmente, a todas as horas do día.
Se antes era o típico bar-tenda-quiosco-estanco-administración de lotaría, centro social para ver os partidos de fútbol do sábado á tardiña, e mesmo oficina de correos, hoxe loce con afouteza o slogan modern&rural bar.
Para almorzar, tomar o viño ou un vermú (boa oferta de vermús galegos) coa súa tapa, comer, merendar, cear e tamén, por que non?, tomar unha copa con música en vivo.

Casa Samuel 6 Casa Samuel 8

A carta comeza, como o día, cos almorzos especiais: Café, zume e healthy tortiñas doces, 5,50€; Catro tortiñas recheadas de queixo fundido, pavo lixeiramente braseado e ovo ecolóxico 3,95€; Café, zume e sandwich ou croissant 5.50€; Café, zume e fruit bowl 5,50€; fruit-bowl de iogur natural, cereais, froita fresca e topping, 3,50€; café, zume e tosta de pan artesán de chía 4,5€…
Ademais, ensaladas (Morna de gulas e lagostinos con vinagreta de froitos do monte 8,90€ ou de Aguacate, xamón, ventrecha e pico de jallo 8,50€), racións para compartir (Salteado de patacas con ovos e xamón ibérico 6,95€, Croca de vacún maior con patacas 12€, Táboa intercontinental con humus de remolacha, guacamole, queixo crema e paté de mexillón 6,95€, Luras crocantes 9€, Tortilla de ovos ecolóxicos 8€, Táboa de ibéricos 12€ ou de Queixos 10€…), e Wok, Burguers (de angus con queixo gouda, bacon, pico de jallo, canónigos e mollo deluxe con cachelochips ou boniato 7,90€), 3 unidades de galician tacos, bocatas variados (de raxo 4,95€, de xamón asado 4,95€, de luras 5,5€, de churrasco 6,90€…).

Casa Samuel 1

E, claro, o bruch de fin de semana (con reserva previa).

Casa Samuel 30

A oferta semella unha loucura pero á hora da verdade cumpren con rigorosidade o que prometen.
O que vedes no cartel: café, zume de laranxa natural e auga de sabores; froita de tempada; pans: de sementes de chía e de trigo sarraceno; zona salgada: queixos, ibéricos, pavo braseado, queixo crema, aguacate e ovos; zona doce: healthy tortiñas con masa caseira acompañadas de marmeladas, chocolate, mel ecolóxico e crema de cacahuete; iogur kalekoi (de leite fresco procedente de vacas con estudos) con cereais e muesli.
E todo o anterior por 12€ persoa.

Vexámolo en fotos:

Casa Samuel 10
A mesa, para catro, antes de empezar

Casa Samuel 12
Queixos, embutidos, pans e as tortiñas salgadas con ovo

Casa Samuel 13
As tostas de froita de tempada

Casa Samuel 9
Froita, tortiñas, magdalena, croissant

Claro que o xamón non é de Xabugo nin o croissant de pastelaría fina…, pero todo está aí, comemos a fartar e deixamos bastantes restos.
Vexamos as imaxes máis polo miúdo:

Casa Samuel 14
O iogur con morango e plátano

Casa Samuel 28
Cereais e muesli para o iogur

Casa Samuel 15
Os embutidos e queixos

Casa Samuel 16
Tortiñas con pavo, queixo fundido e ovo por riba

Casa Samuel 17
Tosta con crema de cacahuete, plátano e sementes

Casa Samuel 18
Tosta de crema de chocolate, noces e amorodos

Casa Samuel 19
Tosta de queixo crema con aguacate e sementes

Casa Samuel 20
A tortiña co seu mel

Casa Samuel 21
O Croissant

Casa Samuel 22
A magdalena

Todo acompañado do zume de laranxa natural e a auga de sabores, ademais do café, que se pode repetir.
E, por se non resulta suficiente, un par de delicatessen persoais en forma de composición fotográfica:

Casa Samuel 23Casa Samuel 25

E iso, o prometido, 12 euros por persoa.
Non cabe dúbida de que o brunch é moi, pero que moi recomendable; un vermuciño no xardín, coa súa tapa tamén (tocounos de carne guisada un día e callos o sábado seguinte); e visto e probado o anterior, calculo que compartir unhas racións ou paparse un bocata tamén debe pagar a pena.

Casa Samuel
Vilanoviña 10
36616, Meis (Pontevedra)
986 715 154
GPS: 42.549164N, 8.704325O
Facebook
Instagram
Carta completa
Horario: diario, de 7 a 1 horas; os sábados e domingos a partir das 8h
Cociña: racións, bocadillos, almorzos
Prezo: brunch 12€

Lagüiña lieux-dit

o furancho ilustrado

Con antecedentes de furancho, Lagüiña Lieux-Dit é un local de difícil definición. A oferta, de cociña tradicional con produtos de proximidade, foi deseñada para resaltar o auténtico protagonista: o viño.

CamScanner 08-09-2021 19.11

A conxuntura obriga e nós seguimos a dar voltas polos furanchos do Salnés reflexionando sobre este atractivo, e complicado, modelo de restauración.
Creo que a día de hoxe xa poucos dubidan (ver a entrada anterior) de que iso de ‘furancho’ acabou por se converter nun reclamo publicitario para nomear un tipo de locais aos que á maioría pouco lles queda da auténtica esencia do que en tempos foi un furancho.

No Salnés (na maioría da xeografía galega) apenas quedan furanchos. Sen embargo, e como quen di, cada día aparece un novo.
Disque cada lei, cada orde, cada norma que se publica no DOG (no BOE, no DOUE, no BOPV, no DOGC) é un fracaso da sociedade e dos seus gobernantes; que, sempre e cando non existan outras motivacións espurias, as leis obrigan, marcan territorio, matizan…, limitan liberdades.
Os intereses arredor do mundo da gastronomía son múltiples, variados e de difícil conciliación. Quizabes, se cadra, no universo dos furanchos non abonda co sentido común, individual e colectivo, e a regulación facíase imprescindible para definir, máis que o que si é, o que non é un furancho. A partir de aí, a polémica –e a picaresca– están servidas.

DOG

Para este obxecto (Decreto 215/2012, de 31 de outubro, polo que se regulan os furanchos da Comunidade Autónoma de Galicia) considéranse furanchos os locais utilizados principalmente como vivenda privada pero onde os seus propietarios/as venden o excedente do viño da colleita propia, elaborado en casa para o seu consumo particular, xunto coas tapas que, como produtos alimenticios preparados regularmente por eles/elas, sirvan de acompañamento. A estes efectos, terá a consideración de excedente do consumo propio unha cantidade de viño que no exceda da que se obteña de aplicar á superficie do seu viñedo un rendemento máximo de 0,65 litros por metro cadrado.

Laguiña

O Lagüiña lieux-Dit é un dos epicentros da moda gastronómica do Salnés deste verán de 2021.
O de ‘furancho ilustrado’ é a definición que se lle ocorreu á propietaria do local despois de que o seu fillo Eduardo, sumiller en diversos restaurante de pedigree, decidise dar unha volta ao vello negocio familiar que nacera como furancho.
Eduardo Camiña, pola súa banda, prefire falar dunha taberna tradicional vinculada ao viño.
No facebook utilizan a palabra ‘cantina’, pero tamén se escoitan ecos de ‘casa de comidas’.

20210821_142620

A carta de sólidos, como vedes, bastante típica: pementos, tortilla, croca, empanada, croquetas…
A de líquidos é a que, sen dúbida, marca o carácter do local. Ademais de viños especiais por copa, teñen unha oferta ampla e variada que se renova semanalmente.
Partindo do enclave, Meaño e a súa riqueza vinícola, o círculo ábrese ata o infinito con viños de todos os continentes e para todos os gustos e petos.

Somos 5, vimos de tomar o vermú noutro local de moda (Casa Samuel, en Vilanoviña) e conformámonos co albariño da casa (10€).

20210821_144023

A empanada de millo do día (zamburiñas, 7€) é o máis frouxo de todo o que probamos; tanto a masa coma o compango resultan un pouco secos.

20210821_145220

A ración de mexillóns en escabeche é abundante e están realmente bos, un escabeche moi ao meu gusto, alegre, coa dose equilibrada de vinagre.

20210821_14523620210821_145553

Os ovos con chourizo e pan de millo están moi bos; bastante máis cerca dos mexillóns que da empanada.

IMG_20210821_151357606.MP

A croca con patacas é o momento do día; no seu punto, tenra, saborosa, e cunhas patacas fritidas espectaculares (mágoa que, fronte a unha dose de carne realmente salientable, as patacas fosen tan poucas).

Como dicía, somos cinco e pagamos 13€ por cabeza (eran dúas racións de empanada, dúas de ovos, e unha de mexillóns e outra de croca). Pareceunos un bo prezo, axustado.

Como valoración global diría que a Lagüiña lieux-dit hai que ir a beber viño; a deixarse recomendar por Eduardo e, a ser posible, probar varios diferentes. As tapas e racións para acompañar o viño non desentoan… Pero tampouco son o eixo que define o local; están na media do que son os ‘furanchos’ da zona (moi cerca está todo un clásico como é A de Pastora, e a tiro de pedra toda a oferta de Cobas) e, como tal, teño outros preferidos.

Lagüiña lieux-dit
Lugar da Igrexa 16, Simes
36969 Meaño (Pontevedra)
609 07 31 54
GPS: 42.436841N, 8.762034O
Facebook
Instagram
Cociña: tradicional
Peche: luns; de martes a venres ao mediodía
Prezo: 15-30€

Furancho Dúas cepas Padrenda Meaño

furancho dúas cepas, meaño

O Furancho Dúas cepas (loureiro de Marcial), en Meaño, conta con todo a favor para unha agradable tardiña deste verán viciado polo Covid. Cociña, amabilidade, viño e moito aire puro.

Furancho Dúas cepas 1

Coma outros moitos, o descubrimento correspóndelle aos bos amigos da Arousa.
Meaño, co seu epicentro en Cobas, é, sen dúbida, a capital mundial dos furanchos. Por moito que o tentemos, resulta imposible contabilizalos (e moito menos visitalos) todos. O Furancho Dúas Cepas está un chisco afastado dos círculos de maior densidade, na parroquia de Padrenda, pero é dos que xustifica o desprazamento. Sen indicacións, non resulta doado chegar; con elas, nada máis fácil. Estamos na estrada PO-550 en sentido Cambados-Vilalonga; situámonos en A Bouza, na semi-rotonda que baixa ao Facho (e á igrexa, ao cole de Castrelo, á Ruda…), chegando desde Cambados, un bocado despois do colexio dos Salesianos; continuamos pola 550 cara a Vilalonga-Dena e uns trescentos metros despois, antes da gasolineira, está o letreiro de desviación a Padrenda (ramal á esquerda). Unha vez aquí, xa só é cuestión de seguir as indicacións do propio furancho.

Claro que, no caso de Dúas Cepas, o de furancho achégase máis á nostalxia dun pasado imposible que á súa caracterización actual. Trátase de manter na sona o de Furancho para aproveitar o tirón que teñen este tipo de locais.
Como xa comentamos en máis dunha ocasión, despois da reconversión obrigada vía DOG, son poucos os furanchos auténticos que quedan. Dos reconvertidos, hainos para todos os gustos e feituras; moitos, á maioría, mantéñense fieis á tortilla, ás luras, á carne richada, á zorza e aos pementos de Padrón; un segundo modelo amplía a oferta (sobre todo por encargo) ao bacallau ou o cordeiro nas fins de semana e festas de gardar; outros convértense en taperías ao uso; e algúns, o Dúas Cepas entre eles, ofrecen na carta unha mestura de furancho, tapería, bar e restaurante tradicional.
Neste senso cómpre sinalar que temos comprobado que canto maior é a oferta, maior é, tamén, o prezo; non moito, pero si pequenas parvadas que van sumando; como, por exemplo, caer no engado da modernidade dunhas apetecibles tostas, que apenas aportan resolución a unha comida furancheira pero si engaden unha chicha substancial ao resultado final da conta.

Furancho Dúas cepas 2

A carta serve de manteliño para as mesas de plástico.
Como vedes, vai moi ben servida.
Entre os entrantes, os clásicos: as luras (8.5€), as croquetas (6€), a orella estilo feira (5.5€), o polbo á feira (18€). Pero tamén unhas patacas bravas ou con alioli (3.5€), as croquetas de chacina e gambas (8€) ou as xa mencionadas tostas.
Mariscos: zamburiñas ou lagostinos (13€) ou gambas, tamén á prancha, 9€.
Peixes: bacallau Dúas cepas ou á galega (17€) ou linguado á prancha (17€).
Carnes: costela de tenreira (19€), cordeiro ao forno (13€), xamón asado (12€), segredo de ibérico á prancha (14€)…
E, ademais, costela de vaca vella, capón de curral, arroz con lumbrigante e paella de mariscos por encargo.

Furancho Dúas cepas 4

De acompañamento do viño (aquí si que a tradición furanchil manda), unha empanada de atún que está moi rica.

Furancho Dúas cepas 5      Furancho Dúas cepas 6

Logo pasamos ás tostas; unha ración (dúas tostas) de polbo con tetilla (8€) e outra de gambas con alioli (6€). Están boas, o pan ben crocante, cargadiñas, saborosas…, pero son prescindibles; atópoas como un pouco fóra de lugar.

Furancho Dúas cepas 7     Furancho Dúas cepas 10

Centrándonos no produto cen por cen furancho, a tortilla pode ser da casa (10.5€) ou de Betanzos (10€). Pedimos a de Betanzos, e aínda que está moi zumarenta, deliciosa, non é tortilla de Betanzos; sen estar seca, si resulta un pouco callada de máis para poder denominarse de Betanzos. Aínda así, é obviando o cualificativo, a tortilla é rica e paga a pena. Os pementos, impoñentes.

Furancho Dúas cepas 11

Non podía faltar a carne richada (porco de castañas). O mellor da comida. Está fantástica. As patacas ben embebidas no mollo, e o mollo coa presenza descarada da carne e do pemento. Ademais, así como a tortilla era un pouco xusta de tamaño, a ración de carne é abundante.

Furancho Dúas cepas 12     Furancho Dúas cepas 13

Para as sobremesas, dúas tartas da avoa e un flan de café (tamén podería ser a tarta xeada ou o queixo ao forno; esta, a 4€, as a 3). Ben, pero sen foguetes; de novo resultan prescindibles.

Furancho Dúas cepas 15

Co café para todos (de máquina ou o clásico café de pota, neste caso só descafeinado), a xerra de albariño da casa e unha pequena de caíño para probar, máis auga grande, pagamos 17.5€ por persoa.

Cal é o balance? Diríamos que o Furancho Dúas cepas é un local para repetir?
Sen dúbida a resposta é afirmativa: o Dúas cepas é un restaurante recomendable.
O entorno, entre vides, é acolledor, tranquilo e san; o servizo amable e dilixente; a hospitalidade do patrón pasando polas mesas e preguntando polas sensacións é de agradecer; o que coñecemos da cociña mantivo un nivel bastante máis que interesante.
Pero…
Si, claro, teño un pero.
Pola experiencia que temos de visitas a furanchos (ou mellor dito, locais asimilados e legalizados que manteñen a feitura e sona de furanchos), o prezo medio dunha comida como a de hoxe está entre os trece e os catorce euros; como exemplo podemos poñer a última que fixemos de características semellantes; eramos os mesmos de hoxe pero cunha persoa máis, no veciño (non queda lonxe, en Xil) A de Marcos. Empanada de aperitivo (igual), no lugar das tostas, luriñas rebozadas, a tortilla (igual, pero máis grande), zorza en vez de richada, sobremesas, cafés…, e escribía que pagamos algo menos dos 14€ por cabeza.
Nas marxes nas que nos movemos, 3.5€ de diferenza por persoa non é cuestión insignificante; falamos dun 20% máis caro.
Un 20 por cento que ben se pode xustificar pola variedade e extensión da carta, pero que para min limita claramente o uso do concepto ‘furancho’ como reclamo.

Daquela, unha vez colocado no seu lugar (un lugar indefinido, feitura e formas de furancho, carta e oferta de restaurante) é cando a recomendación de visita alcanza a máxima intensidade.

Dúas Cepas
Lugar Pazo do Monte 6, Padrenda
36638 Meaño (Pontevedra)
670 666 514
GPS: 42.4771303N, 8.79210203O
Facebook
Horario: diario, de 13-17h, 20-00h (Facebook propio)
Cociña: tradicional, tapas
Prezo: 15-30€

Kiosco Moisés A Lanzada

unha de chiringuitos

Chiringuito moi auténtico que cae sobre a area na Lanzada. Para tomarse unas necoriñas mentres se despide o sol nos seus bancos e mesas de madeira (Guía Respol, Solete).

SoletesRepsol

Onte tocaba o ritual anual das sete ondas da Lanzada.
Pero nin era o día, nin son sete.
E tampouco estamos nós xa para moito embarazo. Se tivésemos que contar todas as ondas que subiron e baixaron das dunas da Lanzada desde que cumprimos coa nosa cota, non nos chegarían os dedos das dúas mans; nin sequera se engadimos as dez dedas dos pés.
Pero gústanos ir unha vez ao ano e percorrela pola beira dun extremo a outro. Procuramos evitar os meses de xullo e agosto e onte confirmamos o por que. Masificada, ateigada de churfetas e aprendices de churfetas. O paseo rendeu, pero podería ter resultado moito mellor. Do baño, con boa parte da praia reservada para surfeiros, mellor nin falar.

bandera_surf_

A que si merece unha mención é a comida.
O Kiosco Moisés, na punta sur da praia, foi o elixido.
E foino porque aparece mencionado na guía Repsol nesa nova categoría bautizada como os ‘Soletes’.

SoleteREpsol

Segundo a propia descrición da guía, o Solete “pon o foco sobre todos eses locais que recomendarías a un amigo ou a un coñecido de paso pola túa cidade porque sabes que son un acerto seguro. Responden á demanda crecente por distinguir a tantos lugares desenfadados dos que saes cun sorriso e que se converten nun punto de referencia… Pola súa proximidade, pola súa proposta apetecible e o bo ambiente… Sitios auténticos, xa sexan modernos ou con avoengo, e accesibles… Chiringuitos e terrazas; cafetarías, xeaderías e pastelarías; bares, tascas e barras; viñotecas, bodegas e sidrerías; hamburgueserías, bocaterías ou pizzerías ‘good’; restaurantes de carta informal e menú do día en que se come de vicio…”

Comecei a escribir esta achega cunha reflexión arredor das guías gastronómicas, dos pasos que hai que dar para entrar nun primeiro cribado de calquera delas. Logo, e á vista que se me ía das mans, decidín reconducila e centrarme na comida de onte.
A reflexión, no seu miolo, viña a preguntarse o por que duns si e outros non.
Se no caso de restaurantes resulta difícil (atrévome a dicir que imposible) coñecelos todos para empezar a tratalos en igualdade de condicións, no caso destes Soletes (chiringuitos, terrazas, cafetarías, xeadarías, pastelarías, bares, tascas, barras, viñotecas, bodegas, bocaterías…) a cuestión vólvese sobrehumana.
Por que o Kiosco Moisés…, e non o Alegre, que está un pouco máis abaixo? Ou o Pé na praia, que está entre os dous? Ou calquera dos merendeiros da outra beira da estrada? E todos nun radio de douscentos metros. Con esta densidade, cantos chiringuitos e similares haberá nos 1.659 quilómetros de perímetro costeiro (fóra illas) de Galicia? (Cálculo rápido: 3 chiringuitos en 500m supoñen 6 en cada quilómetro, polos 1659 quilómetros de costa, estariamos ante a considerable cifra de 9954. E isto, como dicimos, sen contar illas nin marismas, que só aquí na Arousa (os de fóra especifican que Illa), a día de hoxe teño contabilizados quince chiringuitos).
Pero continuemos; se o número de días laborables para un traballador medio é de 217 ao ano, e supoñendo que un inspector, como máximo, pode visitar un local ao día, serían necesarios, redondeando, 45 inspectoras só para os chiringuitos da consta continental galega. O equipo de inspección da guía Repsol, segundo datos anunciados publicamente, está formado por un total de 50 expertos (profesionais dó mundo da restauración, cada un co seu traballo fóra da guía, sen soldo, unicamente co pago de dietas. No caso de Michelín, a empresa recoñece que ten en torno a unha ducia de inspectores propios para toda a península Ibérica, iso si, neste caso todos están en nómina: o seu traballo é a inspección gastronómica).
Intúo que en demasiados casos teñen que actuar, ou ben por inercia, ou ben por recomendacións externas.
No tocante á inercia, non hai máis que falar: para estar, hai que estar.
En caso contrario, que resortes hai que mover para poder estar por primeira vez?

Kiosco Moisés 2

En fin, seica neste caso, e sen que valla de confirmación, cando Moisés soa…, é que algo leva.
Non reservan de antemán; se chegas e non hai lugar, entras en lista de espera. Pequeno “comedor” cuberto e o resto con todo o sol de teito. Hoxe non vai calor excesiva (andaremos polos 25) e aguántase ben na mesa que nos toca, ao sol. Para min, persoalmente, un chisco máis de forza no sol tería servido para augar a comida.
O servizo un tanto regular; creo que se trata de falta de organización e de definición de tarefas; houbo momentos en que a falta de coordinación foi palpable. En todo caso a espera non foi suficiente para desmerecer a comida.
Vaian por diante as fotos do que tiñamos cada un diante durante a comida.

Kiosco Moisés 3     Kiosco Moisés 4

Espectacular. Lugar privilexiado.
(Pero que chiringuito de primeira liña de praia non está nun lugar privilexiado?
Carta ampla pero asumible e sen alardes. Entre os entrantes, as ensaladas, mexillóns ao vapor (6€), pementos de Padrón (5€), navallas á prancha (12€), tortilla enteira (12€), ou por ración, croquetas caseiras de xamón (6.5€), sardiñas na brasa con cachelos (a unidade 1.5€). Carnes: churrasco de porco (10€) ou de tenreira (12€), polo picantón, tamén na brasa (8.5€), xamón asado (9€), secreto ibérico (13€), etc. As paellas, estrelas en todo chiringuito do Levante que se prece, só por encargo e para dúas persoas: a de marisco (30€) e a de polbo con zamburiñas (35€). Ah!, e os bocatas, a 5€, de case todo o que dun xeito clásico se pode meter dentro de pan; vemos pasar un par deles de luriñas e outro de tortilla e, á parte do tamaño, familiar, invitan a meterlle o dente.

Kiosco Moisés 6

Pensamos nun menú furancheiro e axustado ao día de praia, –non convén encher moito o bandullo–, así que comezamos compartindo unha empanada; de atún, moi rica; a un nivel importante para abrir boca.

Kiosco Moisés 5   Kiosco Moisés 7

Logo, cada un a súa ración de xoubas; unha ducia por cabeza; …e souberon a pouco. Están fantásticas. Tesas, ben rebozadiñas, fritidas no punto, coa sal xusta…, en fin, un luxo.
Das patacas fritidas (cobradas á parte, as xoubas non levan acompañamento), e en contra de prognóstico, dicir que tamén se saen do normal; as présas, a calor, a carencia de espazo e medios… poderían facer pensar en patacas conxeladas; pero nada máis lonxe da realidade: acabadas de cortar e de fritir, e, ademais, dun xeito maxistral; son máis de cachelo para o peixe frito, pero hoxe non me arrepentín.

A iso das tres a insistencia do sol comezaba a apertar nos ánimos e marchamos a tomar o xeado e o café de camiño. Con dúas xerras de cervexa pagamos cada un 13€.

O Kiosco Moisés é un local moi recomendable. Por vistas, por cociña e por prezo. (Sempre e cando non esquezamos que estamos nun chiringuito, cos seus pros e unhas contras que con máis de 25 graos poden superar a aqueles).
Agora si, non poño na man no lume para negar que no Alegre non teriamos comido exactamente igual de ben.
Pero, que lle imos facer!
Á fin de contas, que somos senón animais gregarios e influenciables, que nos deixamos roubar a carteira pola primeira guía que nos sae ao encontro?

Kiosco Moisés
Praia de A Lanzada
Estrada PO-308, 123
36990 (Sanxenxo ou O Grove?) Pontevedra
GPS: 42.437151N,  8.870816O
Facebook
Solete Repsol

A de Marcos Furancho Xil Meaño

o regreso dos furanchos

A de Marcos, no lugar de Ganón (Meaño), é un dos vellos furanchos reconvertidos á nova lexislación.
Agradable terraza exterior, persoal amable e dilixente, boas tapas e a bo prezo.

A de Marcos 2

A polémica, un ano máis, está servida.
Este ano, máis que nunca, están a multiplicarse os problemas para os furanchos.
Claro que, furanchos, segundo a lexislación actual, quedan ben poucos en Galicia. Son aqueles lugares que se anunciaban cunha póla de loureiro e que servían o viño de colleita propia; logo, para axudalo, un par de tapas que non poden ir máis alá do sota, cabalo, rei. Hoxe, estes locais teñen unhas normas de supervivencia moi ríxidas; períodos en que poden abrir, horarios, tapas que poden servir, en fin, todo moi marcado.
Furanchos, segundo a denominación oficial, cada vez son menos.
E os hosteleiros de locais tradicionais, que protestan pola competencia desleal dos furanchos

A de Marcos 7

Moitos daqueles locais, a maioría dos que non pecharon, houberon de ser reconverter a bares, taperías e mesmo restaurantes, e acollerse ás normas existentes para este tipo de establecementos.
Moitos deles, tamén a maioría, e a pesar das novas esixencias de licenzas, permisos e trabucos varios, manteñen a filosofía que lles viu nacer: un ghalpón a carón da casa onde acoller como se da familia se tratase e servir o viño propio acompañado de saborosas tapas e un prezo altamente competitivo.

É o caso de (case) todos os que teñen saído neste blog, a maioría no Salnés: Furancho A Gardenia (Covas-Meaño), Taberna loureiro A Ruda (Castrelo-Cambados), Taberna típica O Labrego (Curro-Barro), A taberna do Adolfo (Sineiro-Cambados), O furancho de Juan (Covas-Meaño), Furancho Lar de Outeiro (Covas-Meaño), Taberna Rural (Meaño), Loureiro Rustibodega de Ángel (Covas-Meaño), Casa Enrique (Covas-Meaño), A Roda (Covas-Meaño), Pastora (Simes-Meaño), O merendeiro casa Pozas (Cabeiro-Redondela), Os Penedos (Mos), A de Luis (Castrelo-Cambados), O de Pancho, (Corvillón-Cambados), O lagar do raposo (Fondo de Vila-Meis), Vistas do Albariño (Covas-Meaño), O de Javier (Tremoedo-Vilanova)

E como non, o meu favorito, o referente, o que para min é o rei de reis; agora, oficialmente, é o Lourancho; para moitos segue a ser O de Manolo; para nós, sempre foi (e posiblemente será) O de Maribel. Un verán máis… no Lourancho.

A de Marcos 8

Este de Marcos, non está nada mal. Defínese como Bar de tapas e Restaurante.
A oferta é a típica sen apenas variación. Que se a tortilla, as luras enfariñadas ou os pementos de Padrón. Ademais, algunha que outra novidade como ese cordeiro que ten unha feitura que anima moito.
O local redúcese practicamente á terraza exterior, ben protexida e moi agradable.
O servizo, típico destes lugares, amable, próximo, rápido…, todo o que se pode pedir.

Somos cinco e aí vai o que comemos:

A de Marcos 11
A empanada que acompaña o viño

A de Marcos 9
As luras, como me gustan, só con fariña

A de Marcos 12
A tortilla, imprescindible

A de Marcos 14
Os pementos de Padrón, que non picaban

A de Marcos 16
A zorza, coas súas pataquiñas

As racións son abundantes e, en xeral, todo está moi rico.
Non sei con que quedar, se co punto da tortilla (zumarento e agarimoso) ou co sabor da zorza, especialmente potente e substancioso.

A de Marcos 18 A de Marcos 19

A de Marcos 20

Hai sobremesas caseiras entre as que elixir.
Tiramos pola tarta de galleta (en bote, dúas), polo flan de café e pola tarta de queixo.

Con dúas botellas de albariño (como a maioría dos caseiros, nin mellor, nin peor), auga grande, gasosa e cafés, non chegamos aos 14 euros por cabeza.

A de Marcos 21

E un pequeno detalle que rompe coas normas habituais: a visita do chef (e propietario) polas mesas, preguntando polo nivel de satisfacción; como os grandes cociñeiros.

Outro furancho a ter en conta no Salnés.

A de Marcos
Ganon 34, Xil
36967 Meaño (Pontevedra)
693 639 023
GPS: 42.457220N,  8.802740O
Facebook
Cociña: tapas, furancho
Prezo: 10-15€
Peche: segundo o seu facebook, non pecha

Restaurante O Triskel A Illa de Arousa

o arroz de cunchas do triskel

O cambio de xestión e a ampliación deron ao restaurante Triskel, na Arousa, un novo pulo e a recuperación das sensacións perdidas. Local agradable, cociña destacable e prezo moi equilibrado.

CamScanner 05-19-2021 09.35

Estivemos no Triskel hai cousa de sete ou oito anos e, a pesar de que tampouco foi un desastre rotundo, non me pareceu co nivel necesario para dedicarlle unha entrada. Basicamente, nas contras estaban o local, escuro e pouco acolledor, e sobre todo a inconstancia na cociña, que podía xogarche unha mala pasada. Tampouco era precisamente barato.
Nos últimos tempos foron moitas as referencias que animaban a darlle unha segunda oportunidade; unha e outra vez asomaba por aí a referencia ao seu ‘arroz de cunchas’.

Daquela, e aproveitando a visita de Pepe e Merce, alá nos fomos nun domingo de maio a cabalo entre escalada, desescalada, nova normalidade, vacinas e caos absoluto.
O primeiro que cómpre destacar é que reservamos tres días antes; de non telo feito, quedariamos sen comer: cheo absoluto na medida en que o permitían o aforo das circunstancias.
O novo local é moito máis atractivo que o clásico. A ampliación non só permite un novo comedor infinitamente máis acolledor que o vello, senón que este, grazas á redecoración e a nova luminosidade, gaña moitos enteiros.

PXL_20210516_162857594

Comemos no novo. Sinxelo, mobiliario clásico pero decoración actual, sen estridencias e, sobre todo, moi, moi luminoso. Moita pedra e madeira. Vistas ao Regueiro. Pequena, pero acolledora terraza interior.
Gustoume o servizo; acorde coas pretensións do local, resultando próximo, servizal, amable, e falangueiro na xusta medida.

Restaurante O Triskel 8    Restaurante O Triskel 9

Somos catro e comezamos compartindo dous entrantes: as luriñas en fariña e o carpaccio de polbo.
As luras, perfectas. Non é fácil. Bo produto, enfariñado xusto, aceite limpo e de calidade, temperatura do aceite, tempo de fritura…; cando todos os factores se conxugan a favor, o resultado é un bocado exquisito, difícil de igualar, e que a min me transporta aos anos mozos e aos bocatas de calmares do Piri.
O carpaccio, servido cunha xenerosa ensalada, está bo, ao máis puro estilo italiano: ben cocido o polbo, cortado en laxas finísimas, aderezado cunha vinagreta con leve toque de limón.
A ensalada, variada, tamén está moi boa; destacaría o punto de riqueza que aportan os piñóns.
A conxunción de carpaccio e ensalada non me pareceu tan afortunada; a forza da ensalada rouba protagonismo á delicadeza do polbo; moitísimo mellor por separado que en conxunto.

Restaurante O Triskel 10   Restaurante O Triskel 11

Decidimos compartir dúas de fideo e dúas de arroz, comezando polos fideos.
Están moi frescos os fideos con ameixas de A Curva e a comparación resulta inevitable. Describíaos como excepcionais, como un prato especialmente recomendable.
Malia ser dúas preparacións radicalmente diferentes, todo o escrito para os fideos da Curva é aplicable cen por cen a estes do Triskel.
Se o primeiro levaba, unicamente, unha boa dose de ameixas, este estaba enriquecido con navallas, ameixas, zamburiñas e talladas de lagostino, ata completar unha cantidade tan xenerosa como a de ameixas na Curva.
Os fideos da Curva eran grosos, diría que do 4; os do Triskel, moi finos, case cabelo, diría que un 1 ou mesmo 0.
Os da Curva, caldosos, os do Triskel secos, ou, máis que secos, melosos; toda a feitura dun lixeiro pase por forno.
Se na Curva dominaban as ameixas, hoxe, no sabor, o que está moi presente é un caldo de luras exquisito.
Pero, por riba de todo, está a coincidencia: ambos son dous pratos brutais, merecedores dun desprazamento case en exclusiva.

Restaurante O Triskel 13   Restaurante O Triskel 12

Pola contra, e despois dos fideos, o famoso arroz de cunchas resultoume un chisco decepcionante.
Se vos fixades nas fotos das paelleiras (por certo, adiántome aos puristas e a todos eses que sempre están ao tanto para tentar sacarche as cores á mínima, puntualizando que tanto o dicionario da RAG como o da RAE inclúen paelleira e paella para referirse ao recipiente redondo, de pouco fondo e con dúas asas, propio para facer a paella); dicía que as paellas semellan o mesmo prato. E é que, efectivamente, son exactamente o mesmo preparado, un con fideo e o outro con arroz.
Deste xeito, pedir os dous foi un erro importante pois acaba sendo máis do mesmo, e unha vez degustados os fideos, o arroz pouco podía aportar. Por outra banda, cando me falan de arroz de cunchas, eu penso noutra cousa (ameixas, croques, chirlas…)
Para ser franco, e a pesar das medallas, decántome indiscutiblemente polo fideo.
Despois do fideo, o arroz era evitable.

Restaurante O Triskel 14 Restaurante O Triskel 15 Restaurante O Triskel 16

As sobremesas completan con moita decencia o nivel da comida. A tarta de limón, os xeados, a tarta de chocolate (á que engadín unha bóla de xeado de limón).

Restaurante O Triskel 5 - copia   Restaurante O Triskel 17 - copia

Bebemos auga, cervexa sen alcol e unha botella de Crego e Monaguillo Godello. Cos cafés, pagamos 34€ por cabeza. Non é barato, pero tampouco está mal. Valoramos a cantidade e variedade de ingredientes do arroz e o fideo, non poden ser pratos baratos.

Se ben a oferta na Illa de Arousa crece cada día, son moitos os locais (diría que todos) cunha oferta demasiado homoxénea.
Dentro desta oferta, o actual Triskel ocupa un lugar destacable.
Sorpréndeme ver que no listado actual de mellores restaurantes na Illa de Arousa segundo TripAdvisor, ocupa un destacadísimo segundo lugar (só por detrás de O Tuno, e seguido, por esta orde, de El Chozo, A Meca e o López).
Teño na cabeza unha actualización, pero aquí deixo o enlace ás miñas preferencias na Arousa alá por 2010: Comer na Illa de Arousa

Restaurante O Triskel
Rúa Sor Aurora Estévez 1
36636, A Illa de Arousa (Pontevedra)
986 527 033 /  685 891 915
GPS: 42.561877N, 8.869716O
Facebook
Cociña: Tradicional
Prezo: 20-45€
Número 2 de TripAdvisor na Arousa

International Wine Challenge Merchant Awards Spain

un templo do viño

A Curva goza de sona polo meco co que MiguelAnxo Besada trata o viño. Ademais, a cociña esmerada, o trato amigable e o prezo contido alumean un local moi recomendable.

TabernaACurva

Estamos ante un cúmulo favorable de circunstancias.
Hai anos, dúas mulleres que vivían cara ao mar puxeron senllas tabernas mariñeiras nos portos de Portonovo e Sanxenxo. Co tempo, aquelas mulleres acabaron emparentando e hoxe os seus netos, os irmáns Besada, rescataron, para os amantes do comer e o beber, A Curva (Portonovo) e Casa Aurora (Sanxenxo).

A Taberna A Curva estaba en carteira desde que nun programa de Tele5 Pepe Solla acompañaba a Mario Sandoval para aprender a fritir as xoubas no seu programa Tapas y Barras (La receta de la taberna a Curva: Xoubas). Pouco despois, a Guía Respol dedicaba a súa reportaxe sobre Onde comen os cociñeiros a Pepe Solla (outubro de 2016); Solla comeza a entrevista preguntando “cantas direccións teño que darche?», porque para o seu criterio (locais con esencia, que usen a técnica sen maltratar o produto e nos que haxa bo viño), «só en Galicia hai millóns», e así, sen máis, asomaba na cabeceira  a taberna A Curva, en palabras de Solla, “bar sinxelo e honesto onde podes comer mexillóns ou pescadiños fritos con viños xeniais, ben por copas ou botellas«.

ACurva

Onte, durante a comida, chegáronnos retallos de conversas e imaxes, todas elas con tres elementos en común: todas falaban de viño, todas semellaban posuír moito fundamento, e todas xiraban arredor dun tipo de proxección amable e feitura falangueira.
Miguel Anxo Besada é un dos maiores coñecedores do viño galego (pero non só).
Vén de recibir o galardón de mellor sumiller de 2020 nos International Wine Challenge Merchant Awards Spain.
Ademais, a súa taberna e el mesmo recibiron diversas distincións de D.O.
A carta de viños de A Curva supera as 400 etiquetas.
Un pracer deixarse levar da man de Miguel Anxo e probar (de copa en copa) tres ou catro viños diferentes.

A Curva é un faro que alumea o porto no centro de todo un mar de locais pensados para turistas.
O nome vaille que nin pintado: taberna, Taberna A Curva, na liña das tabernas mariñeiras de toda a vida.
Pequena terraza, nos días que corren imprescindible, e tamén pequeno local interior con barra. Ambientación baseada na esencia tradicional dunha taberna (respectando a pedra e a madeira) e decoración centrada no omnipresente viño; espazo sen pretensións pero tamén sen disonancias, moi acolledor e agradable.
A carta é ampla e, se ben ofrece algún entrante máis elaborado, baséase no produto e no receitario tradicional galego. Frituras e guisos de peixe.

Taberna A Curva 06

Comezamos coa empanada do día, de millo e xoubas. Moi boa, tanto a masa (fina para ser de millo, ben amasada e cociñada) coma o compango (saboroso, zumarento, moi substancioso, rico).

Taberna A Curva 07Taberna A Curva 08

O fideo con ameixas. Excepcional. Un prato especialmente recomendable. No punto exacto e unha substancia intensa e melosa; un dos puntos clave, a gran cantidade de as ameixas que traen os fideos.

Taberna A Curva 10Taberna A Curva 11

Rematamos co Brownie con xeado de mazá verde e as Filloas recheas de nata con framboesa. Calquera das dúas sobremesas raian a unha gran altura.Difícil definirse, pero de ter que facelo, o contraste do bocado de chocolate do brownie co xeado: explosión de sabores, de texturas, de temperaturas…

Taberna A Curva 12

O café deixoume un delicioso, intenso e duradeiro sabor de boca.
Con dúas copas de viño (Guímaro) pagamos 27€ cada un. Coincidimos en que se trata dun prezo moi axustado, deses cos que case saes tan satisfeito coa comida coma polo que pagaches. Repetiremos. Sen dúbida.

Tanto Casa Aurora como A Curva contan cun encerado dedicado ao mundo do viño; en Aurora, máis colaborativo; en A Curva, van cambiando frases relativas á cultura do viño. Onte tocáballe falar a Ernest Hemingway: “El vino es la cosa más civilizada del mundo.”
Ademais, en fotos de Internet atopo outras anteriores: “Bibere humanum est. Ergo Bibamus”, “Vide, din, bebamos viño; e embriaguémonos ben, e o mesmo que hoxe faremos tamén mañá, e moito máis” (Isaías 12), ou “Beber ben non é un privilexio de xente con cartos. É un privilexio… de xente intelixente!” (Andoni Aduriz)
Logo, pola miña conta, atopo unha restra completa na web da adega Ponte da Boga. Vaian como despedida algunhas delas:
”O home debe ao viño ser o único animal que bebe sen sede”, Plinio.
“Hai máis filosofía e sabedoría nunha botella de vino que en todos os libros”, Louis Pasteur.
”El que al mundo vino y no toma vino ¿a qué vino?”, Bernardo Piuma (e galego perde algo da súa esencia).
“Ten coidado de confiar en alguén a quen no lle guste o viño”, Karl Marx.
“O mundo enteiro ten máis ou menos tres vasos de viño de retraso”, Humphrey Bogart.

Pois iso, mans á obra, non vai ser que quedemos demasiado atrás…

Taberna A Curva
Rafael Pico 56
36970, Portonovo, Sanxenxo (Pontevedra)
886 20 76 29 / 620 252 573
GPS: 42.394018N, 8.824103O
Facebook
Instagram
Cociña: galega, de mar
Prezo: 25-40€